BigCapital bèta

Artikel · Economie

Economische paradoxen

De economie heeft een talent voor uitkomsten die onjuist klinken. Hier zijn er 7 beroemde, elk gemeten met Amerikaanse data — oordeel: 5 houden stand, 1 gedeeltelijk, 1 vervaagd met de tijd. Huishoudens spaarden meer terwijl de productie daalde in 6 van de 9 recessies sinds 1960, en aandelen deden het in een gemiddeld jaar 6,2 procentpunt beter dan obligaties sinds 1872, ongeveer 18 keer zoveel als het leerboekmodel maximaal kan verklaren.

Bijgewerkt met gegevens van okt 202612 min. lezen

Paradoxen op de proef gesteld
7

5 houden stand, 1 gedeeltelijk, 1 vervaagd met de tijd — plus drie klassiekers die geen enkele data kunnen beslechten

Aandelen versus obligaties, een gemiddeld jaar
+6,2 pp

sinds 1872; het leerboekmodel verklaart hooguit 0,35 pp

Recessies met de wip van het sparen
6 van de 9

spaarquote omhoog, reëel bbp omlaag, sinds 1960

Productiviteitsgroei, 1995–2004
3,1%

per jaar, toen de computers eindelijk in de statistieken verschenen — na 1,5% in 1973–1995

Simpsons paradox, 2000–2012
+0,4%

mediaan wekelijks loon na inflatie, alle voltijdwerkers vanaf 25 jaar — terwijl elk van de 4 opleidingsgroepen terrein verloor (−5,7% tot −1,9%)

01John Maynard Keynes, 1936 · naar Bernard Mandeville, 1714Houdt stand

De spaarparadox

Als elk huishouden tegelijk meer probeert te sparen, daalt de besteding, dalen de inkomens — en kan het land armer worden zonder in totaal méér te sparen.

Het idee is oud — Fable of the Bees (1714) van Bernard Mandeville prees de verkwister — maar John Maynard Keynes maakte het in 1936 beroemd. Eén gezin dat minder uitgeeft, bouwt een buffer op. Een heel land dat minder uitgeeft, neemt het inkomen van een ander weg: mijn uitgaven zijn jouw salaris. Recessies zijn de toets, want dan houden bezorgde huishoudens de hand op de knip.

En dat doen ze. In 6 van de 9 recessies sinds 1960 lag de persoonlijke spaarquote tijdens de recessie hoger dan in de 12 maanden ervoor, terwijl het reële bbp onder de piek van vóór de recessie zakte. In 2008–09 bedroeg de spaarquote gemiddeld 4,8% tegen 2,5% daarvoor (+2,3 punten) en kromp de productie met 3,8%. In 1973–75 en 1990–91 bewoog de spaarquote nauwelijks (minder dan 0,25 punten, in beide richtingen). In 2001 zakte het reële bbp nooit onder het niveau op de piek — een wip zonder iemand aan de andere kant.

De steilste wip was 2020: de spaarquote sprong 15,0 punten omhoog, tot 31,8% in april 2020, terwijl de productie kromp met 9,1% — minder spaarzaamheid dan lockdown, met gesloten winkels en steuncheques in de bus. Of sparen een van deze dalen veroorzaakte, is een andere vraag: de data tonen de wip, niet wie de duw gaf.

Gemeten met: de persoonlijke spaarquote, maandelijks sinds 1959 (BEA) · reëel bbp, per kwartaal (BEA) · recessiedata (NBER).

Spaarquote: verandering, puntenReëel bbp: diepste daling
1960–6110 mnd
+0,4spaarquote−0,8%reëel bbp

Wip: sparen omhoog, productie omlaag

197011 mnd
+1,9spaarquote−0,2%reëel bbp

Wip: sparen omhoog, productie omlaag

1973–7516 mnd
−0,1spaarquote−3,1%reëel bbp

Sparen bewoog nauwelijks

19806 mnd
+0,8spaarquote−2,2%reëel bbp

Wip: sparen omhoog, productie omlaag

1981–8216 mnd
+1,0spaarquote−2,6%reëel bbp

Wip: sparen omhoog, productie omlaag

1990–918 mnd
+0,1spaarquote−1,4%reëel bbp

Sparen bewoog nauwelijks

20018 mnd
+0,4spaarquotegeen dalingreëel bbp

Productie daalde niet

2008–0918 mnd
+2,3spaarquote−3,8%reëel bbp

Wip: sparen omhoog, productie omlaag

20202 mnd
+15,0spaarquote−9,1%reëel bbpbuiten de schaal

Wip: sparen omhoog, productie omlaag

Eén wip per recessie sinds 1960. Linkerkant: de spaarquote tijdens de recessie min het gemiddelde over de 12 maanden ervoor (de plank kantelt 6° per punt, maximaal 14°). Rechterkant: de diepste daling van het reële bbp onder het piekkwartaal. Gedempte kaarten: geen wip. Data: U.S. Bureau of Economic Analysis, opgehaald via FRED, Federal Reserve Bank of St. Louis (publiek domein) Recessiedata: NBER Business Cycle Dating Committee
De wippen als tabel
RecessieSpaarquote, 12 maanden ervoorTijdensVerandering, puntenReëel bbp, diepste dalingWip?
1960–61apr 1960 – feb 196110,0%10,4%+0,4−0,8%Ja
1970dec 1969 – nov 197010,9%12,8%+1,9−0,2%Ja
1973–75nov 1973 – mrt 197513,4%13,3%−0,1−3,1%Sparen vlak
1980jan 1980 – jul 198010,2%11,0%+0,8−2,2%Ja
1981–82jul 1981 – nov 198211,2%12,2%+1,0−2,6%Ja
1990–91jul 1990 – mrt 19918,3%8,4%+0,1−1,4%Sparen vlak
2001mrt 2001 – nov 20014,4%4,8%+0,4geen dalingGeen bbp-daling
2008–09dec 2007 – jun 20092,5%4,8%+2,3−3,8%Ja
2020feb 2020 – apr 20207,1%22,1%+15,0−9,1%Ja

02Robert Solow, 1987Houdt stand

De productiviteitsparadox

Computers maakten elk kantoor sneller, maar de productiviteitsgroei vertraagde juist toen ze zich verspreidden.

In 1987 grapte de econoom Robert Solow: “Je ziet het computertijdperk overal, behalve in de productiviteitsstatistieken.” Hij had een punt. De productie per uur in het Amerikaanse bedrijfsleven groeide van 1947 tot 1973 met 2,7% per jaar; van 1973 tot 1995 — de jaren van mainframes, pc's en spreadsheets — slechts met 1,5%.

Daarna verschenen de computers toch in de cijfers: 3,1% per jaar van 1995 tot 2004, 2,1 keer het tempo van daarvoor, toen het web en nieuwe manieren van werken zich verspreidden. En toen kwam de paradox terug: 1,6% per jaar in 2004–2019, de smartphonejaren. Sinds 2019: 2,2% per jaar tot K3 2026 — sneller dan de 1,6% van de jaren ervoor; of AI daarvoor de eer verdient, is nog te vroeg om te zeggen.

Gemeten met: productie per uur in de niet-agrarische bedrijfssector, per kwartaal sinds 1947 (BLS).

Gemiddelde groei per jaar, per tijdperkAfzonderlijke jaren
Productie per uur, niet-agrarische bedrijfssector. Elke trede: samengestelde groei per jaar over het tijdperk, van kwartaal tot kwartaal. Stippen: kalenderjaren (jaargemiddelde ten opzichte van het jaar ervoor). Spelden: wanneer de technologie arriveerde. Data: U.S. Bureau of Labor Statistics, opgehaald via FRED, Federal Reserve Bank of St. Louis (publiek domein)
De tijdperken als tabel
TijdperkJarenGroei per jaar
Gouden tijdperkjan 1947 – okt 19731947–19732,7%
Overal computers…okt 1973 – okt 19951973–19951,5%
…en in de statistiekenokt 1995 – okt 20041995–20043,1%
Smartphones, weer traagokt 2004 – okt 20192004–20191,6%
De AI-jaren, tot nu toeokt 2019 – jul 20262019–nu2,2%

03William Stanley Jevons, 1865Gedeeltelijk waar

De paradox van Jevons

Als motoren efficiënter worden, wordt brandstof goedkoper in gebruik — en kunnen mensen er uiteindelijk méér van verstoken, niet minder.

William Stanley Jevons zag het in 1865 in The Coal Question: betere stoommachines hadden Groot-Brittannië's kolen niet gespaard, maar het gebruik ervan vermenigvuldigd. Amerikaanse auto's zijn de klassieke moderne test. Sinds 1973, het jaar waarin het brandstofverbruik van het wagenpark op zijn slechtst was, ging het gemiddelde Amerikaanse motorvoertuig van 11,9 naar 19,2 mijl per gallon (+61%). Toch verstookte het land in 1973 102 miljard gallon benzine en in 2024 138 miljard (+35%).

Mijl per gallon, alle voertuigen11,9 → 19,2+61%
Verbruikte benzine, miljard gallon102 → 138+35%
Benzine per persoon, gallon483 → 405−16%

Wint Jevons dus? Alleen in totaal. Per Amerikaan daalde het benzineverbruik 16%, van 483 gallon in 1973 naar 405 in 2024, en het piekte al in 1978 op 510. Per voertuig ging het verbruik van 850 naar 577 gallon per jaar (−32%), terwijl het aantal gereden mijlen van 10.099 naar 11.071 ging (+10%). De efficiëntie bespaarde wel degelijk brandstof; meer mensen, meer auto's en meer mijlen slokten de besparing op. De meeste onderzoeken naar rijgedrag vinden dat het rebound-effect echt is, maar veel kleiner dan de besparing — een Jevons-effect, geen volledige Jevons-paradox.

De stippellijnen tonen wat efficiëntie alleen had gedaan: als Amerikanen in totaal niet meer mijlen hadden gereden dan in 1973, zou het huidige wagenpark ongeveer 63 miljard gallon per jaar verstoken — niet 138. (Rechterpaneel: niet meer mijlen per persoon.)

Gemeten met: brandstofverbruik en gereden mijlen van alle Amerikaanse motorvoertuigen, en verbruikte motorbenzine, jaarlijks sinds 1949 (EIA, samengesteld uit gegevens van de Federal Highway Administration) · Amerikaanse bevolking (BEA).

Eén stip per jaar, in tijdsvolgorde verbondenGereden mijlen bevroren op 1973

In totaal: miljard gallon per jaar

Per persoon: gallon per jaar

Brandstofverbruik: mijl per gallon van alle Amerikaanse motorvoertuigen op de weg (auto's, vrachtwagens, bussen, motoren; alle brandstoffen). Benzine: geleverde motorbenzine, inclusief bijgemengde ethanol. Per persoon: gedeeld door de Amerikaanse bevolking. Data: U.S. Energy Information Administration, Monthly Energy Review, tabellen 1.8 en 3.5 (publiek domein) Data: U.S. Bureau of Economic Analysis, opgehaald via FRED, Federal Reserve Bank of St. Louis (publiek domein)

04Edward Simpson, 1951Houdt stand

Simpsons paradox

Een totaal kan één kant op bewegen terwijl elk van de delen de andere kant op beweegt — als de verhouding tussen de delen verschuift.

De statisticus Edward Simpson beschreef het in 1951 (Karl Pearson en Udny Yule hadden het tientallen jaren eerder al opgemerkt). Amerikaanse salarissen bieden een scherp voorbeeld. Neem het mediane wekelijkse loon van voltijdwerkers van 25 jaar en ouder, na inflatie, in vier opleidingsgroepen: geen diploma middelbare school, middelbare school, enige hogere opleiding, en een bachelor of hoger.

Van 2000 tot 2012 daalde de mediaan van elk van de vier groepen — van −1,9% (bachelor of hoger) tot −5,7% (enige hogere opleiding). De mediaan van allen samen steeg 0,4%. Geen rekentruc: het aandeel voltijdwerkers met een diploma groeide van 31% naar 38%, en afgestudeerden vormen de best betaalde groep, dus de verhouding tilde het totaal op terwijl elke groep terugviel. De omkering geldt voor in totaal 5 eindjaren, van 2007 tot 2014.

Over de hele periode tot 2025 veranderde de totale mediaan na inflatie met +11,4% — meer dan 3 van de 4 groepen, omdat de verhouding steeds verder naar afgestudeerden verschoof: van 31% van de voltijdwerkers naar 47%.

Gemeten met: mediaan gebruikelijk wekelijks loon en het aantal voltijdwerkers in loondienst van 25 jaar en ouder, naar opleiding, jaarlijks sinds 2000 (BLS, Current Population Survey) · consumentenprijzen, CPI-U (BLS).

Geen diplomaMiddelbare schoolEnige hogere opleidingBachelor of hogerAlle werkenden 25+

Wie voltijd werkt

Links: mediaan gebruikelijk wekelijks loon van voltijdwerkers in loondienst van 25 jaar en ouder, jaargemiddelden, na inflatie (CPI-U), eerste jaar = 100. Rechts: dezelfde werkenden naar opleiding. Data: U.S. Bureau of Labor Statistics, opgehaald via FRED, Federal Reserve Bank of St. Louis (publiek domein)
Het loon per groep als tabel
Mediaan wekelijks loon in dollars van 2025, 2000 en 2012
OpleidingEerste jaarLaatste jaarVerandering na inflatieAandeel van de werkenden
Geen diploma$677$661−2,4%10% → 7%
Middelbare school$944$914−3,2%31% → 27%
Enige hogere opleiding$1.114$1.050−5,7%28% → 28%
Bachelor of hoger$1.666$1.634−1,9%31% → 38%
Alle werkenden 25+$1.139$1.143+0,4%100%

05Rajnish Mehra & Edward Prescott, 1985Houdt stand

De puzzel van de aandelenpremie

Aandelen zijn riskanter dan staatsobligaties, dus ze zouden meer moeten opleveren — maar ze leverden veel meer op dan welke redelijke angst voor risico ook kan verklaren.

In 1985 vroegen Rajnish Mehra en Edward Prescott zich af hoeveel meer aandelen zouden moeten opleveren dan veilige staatsschuld als beleggers een afkeer van risico hebben zoals standaard economische modellen veronderstellen. Hun antwoord: hooguit 0,35 procentpunt per jaar. De geschiedenis zegt iets anders. In een gemiddeld kalenderjaar van 1872 tot 2025 deden aandelen met dividend het 6,2 punten beter dan 10-jaars staatsobligaties — ongeveer 18 keer de grens van het model. Aandelen eindigden in 100 van die 154 jaar voorop.

Samengesteld is het verschil enorm: van januari 1871 tot oktober 2026 leverden aandelen 9,4% per jaar op en obligaties 4,5%. Een dollar werd $1,19 mln. in aandelen en $1.009 in obligaties; na inflatie 7,1% tegenover 2,4% per jaar. In de jaren die Mehra en Prescott onderzochten, 1889–1978, deden aandelen het samengesteld 4,9 punten per jaar beter dan deze obligaties; zij vergeleken met kortlopende schatkistpapieren, die minder opbrachten, dus hun verschil was nog groter.

Tientallen jaren aan verklaringen — zeldzame rampen, hardnekkige gewoonten, verliesaversie en het geluk dat je de ene markt meet die de grootste ter wereld werd — hebben de puzzel kleiner gemaakt, maar niet opgelost. Het scorebord van periodes van 20 jaar laat zien hoe eenzijdig de race was: aandelen eindigden voorop in 98% van alle periodes van 20 jaar sinds 1871. Obligaties wonnen 30 van de 1630, allemaal beginnend in de jaren 1870, jaren 1910, jaren 1920, jaren 1980 en jaren 2000; de slechtste periode voor aandelen begon in juni 1912: 2,4% per jaar tegen 4,4% voor obligaties.

Gemeten met: de S&P Composite met herbelegde dividenden en een 10-jaars staatsobligatie met herbelegde coupons, maandelijks sinds 1871 (data van Robert J. Shiller).

Aandelen (S&P 500, herbelegde dividenden)10-jaars staatsobligatiesPrijzen (CPI)

Elke periode van 20 jaar: wie won?

Aandelen leverden meer opObligaties leverden meer op
De race: waar $1, belegd in januari 1871, stond elke januari van een decennium, logaritmische schaal (elke rasterstap ×10); na inflatie in dollars van 1871. Hieronder: elke periode van 20 jaar naar startmaand. Data: Robert J. Shiller, Yale University · totaalrendement van obligaties berekend door BigCapital

06genoemd door Keynes, 1930Vervaagd

De paradox van Gibson

De lange rente zou de inflatie moeten volgen. Een eeuw lang, onder de goudstandaard, volgde ze juist het prijsniveau.

Keynes noemde het in 1930 naar Alfred Herbert Gibson, die het in Britse data in kaart had gebracht, en rekende het tot de best vastgestelde feiten in de economie — en de minst verklaarde. De theorie van Irving Fisher zegt dat geldschieters meer vragen als prijzen stijgen, dus de rente zou de inflatie moeten volgen. Onder de goudstandaard volgde ze het prijsniveau.

Amerikaanse data tonen het duidelijk. Van 1872 tot 1913 bewoog de lange rente mee met het prijsniveau — een correlatie van +0,82 — en niet met de inflatie (−0,19). De prijzen daalden 48% van 1871 tot 1896 en de rente daalde mee, van 5,3% naar 3,5%; daarna stegen de prijzen 53% tot 1913 en klom de rente terug naar 4,3%. Robert Barsky en Lawrence Summers (1988) herleidden het tot goud zelf: als de reële rente hoog was, was het aanhouden van goud minder aantrekkelijk, zakte de waarde ervan en stegen de prijzen, gemeten in goud.

De tweeling van de goudstandaard

Prijsniveau, 1871 = 100Lange rente, 1871 = 100
Jaargemiddelden, 1871–1913, elke lijn als index met 1871 = 100: de index van de rente is haar niveau ten opzichte van de 5,3% van 1871, die van het prijsniveau is de CPI ten opzichte van die van 1871. Data: Robert J. Shiller, Yale University · totaalrendement van obligaties berekend door BigCapital

Daarna vervaagde de paradox. Van 1953 tot 2025 volgde de rente de inflatie, zoals Fisher zei dat ze zou moeten doen (correlatie +0,65), en niet het prijsniveau (−0,15): de rente piekte op 13,9% in 1981, bij een inflatie van 10,3%, en daalde daarna veertig jaar lang terwijl de prijzen bleven stijgen. Over de hele periode 1871–2025 is geen van beide verbanden sterk (+0,30 met prijzen, +0,27 met inflatie): één lang gemiddelde verbergt twee verschillende werelden.

Gemeten met: de lange Amerikaanse rente (het rendement op 10-jaars staatsobligaties vanaf 1953) en consumentenprijzen, jaargemiddelden sinds 1871 (data van Robert J. Shiller).

Correlatie van de lange rente, per tijdperk — +1: altijd samen, 0: geen verband, −1: altijd tegengesteld

Goudstandaard1872–1913

met het prijsniveau+0,82
met de inflatie−0,19

Gibson wint: rente volgde prijzen

Oorlogen, Depressie, rentevastlegging1914–1952

met het prijsniveau−0,29
met de inflatie+0,08

Geen duidelijk verband

Moderne obligatiemarkt1953–2025

met het prijsniveau−0,15
met de inflatie+0,65

Fisher wint: rente volgde inflatie

Prijsniveau (CPI, logaritmische schaal)Lange renteInflatie in het jaar
Jaargemiddelden. Boven: consumentenprijzen, logaritmische schaal. Onder: de lange rente en de inflatie, % per jaar. Vóór 1953 is Shillers lange rente één jaarcijfer uit historische bronnen. Data: Robert J. Shiller, Yale University · totaalrendement van obligaties berekend door BigCapital

07Alan Greenspan, 2005Houdt stand

Greenspans raadsel

Als de Fed de korte rente verhoogt, stijgen de lange rentes meestal ook. In 2004–2006 bewogen ze nauwelijks.

Van juni 2004 tot juni 2006 verhoogde de Federal Reserve bij elke vergadering haar doelrente. De effectieve federal funds rate ging van 1,03% in juni 2004 naar 5,24% in juli 2006 (+4,21 punten). Het rendement op 10-jaars staatsobligaties ging van 4,73% naar 5,09% (+0,35): de korte rente bewoog ongeveer 12 keer zoveel als de lange.

In februari 2005, met de federal funds rate op 2,50% en het rendement op 10-jaars obligaties lager dan toen de verhogingen begonnen (4,17%), zei Fed-voorzitter Alan Greenspan tegen het Congres dat het gedrag van de obligatiemarkt “een raadsel” was. In juni 2005 was het rendement op 10-jaars obligaties gedaald tot 4,00%, terwijl de federal funds rate 3,04% had bereikt. Sindsdien genoemde verdachten: buitenlandse centrale banken en olie-exporterende landen die staatsobligaties kochten (Ben Bernankes “global saving glut”), gematigde inflatieverwachtingen en een krimpende premie voor lang uitlenen. Goedkoop langetermijngeld wordt vaak de schuld gegeven van de woningmarkthausse die in 2008 eindigde.

Gemeten met: de effectieve federal funds rate (Federal Reserve, H.15) en het rendement op 10-jaars staatsobligaties (US Treasury), maandgemiddelden van dagelijkse rentes.

Federal funds rateRendement 10-jaars staatsobligatiesDe Fed verhoogt de rente
Maandgemiddelden van dagelijkse rentes, jan 2003 – dec 2007. Pijlen: de verandering, jun 2004 → jul 2006. Federal funds rate: Board of Governors of the Federal Reserve System, H.15 (publiek domein) Rendement op 10-jaars obligaties: U.S. Department of the Treasury (publiek domein)

Drie paradoxen die data niet kunnen beslechten

Sommige beroemde paradoxen zijn gedachte-experimenten of zeldzame gebeurtenissen, zonder lange Amerikaanse reeks om ze te toetsen. Ze krijgen elk een regel geschiedenis — en geen cijfers.

Adam Smith, 1776De diamant-waterparadoxWater is onmisbaar en goedkoop, diamanten zijn nutteloos en duur. Een eeuw later opgelost met marginaal denken: de prijs volgt de waarde van één extra eenheid, en water is er volop.
Alfred Marshall, 1895GiffengoederenMarshall schreef Robert Giffen de ontdekking toe dat arme gezinnen meer brood kochten toen brood duurder werd, en in plaats daarvan op vlees bezuinigden. Overtuigende echte gevallen zijn zeldzaam; een onderzoek van Robert Jensen en Nolan Miller uit 2008 vond er een in rijst en noedels bij arme huishoudens in China.
Daniel Bernoulli, 1738De paradox van Sint-PetersburgEen muntwerpspel met een oneindige verwachte uitbetaling, waarvoor toch niemand veel zou betalen om mee te doen. Bernoulli's uitweg — elke extra dollar telt minder naarmate je rijker bent — werd het idee van afnemend marginaal nut.

Vragen die mensen stellen

Wat is de spaarparadox in gewone woorden?

Meer sparen is verstandig voor één huishouden, maar als iedereen tegelijk meer spaart, daalt de besteding — het inkomen van een ander — en krimpt de economie. In Amerikaanse recessies sinds 1960 steeg de spaarquote terwijl het reële bbp daalde in 6 van de 9 gevallen; in 2008–09 bedroeg ze gemiddeld 4,8% tegen 2,5% daarvoor, terwijl de productie kromp met 3,8%.

Wat is een voorbeeld uit het echte leven van Simpsons paradox?

Amerikaanse lonen: van 2000 tot 2012 daalde het mediane wekelijkse loon van voltijdwerkers van 25 jaar en ouder na inflatie in elke opleidingsgroep, van −1,9% tot −5,7%, maar het steeg 0,4% voor allen samen — omdat het aandeel met een bachelor, de best betaalde groep, groeide van 31% naar 38%.

Wat is de paradox van Jevons?

De bevinding dat efficiëntie, doordat een grondstof goedkoper in gebruik wordt, het totale gebruik ervan kan doen stijgen. Sinds 1973 verbeterde het brandstofverbruik van Amerikaanse motorvoertuigen 61%, maar het totale benzineverbruik steeg 35%; per persoon daalde het 16%.

Wat is de puzzel van de aandelenpremie?

De bevinding van Rajnish Mehra en Edward Prescott (1985) dat aandelen veel meer hebben opgeleverd dan veilige staatsschuld dan standaardmodellen van risico toestaan: hier 6,2 punten in een gemiddeld jaar sinds 1872, tegen een modelgrens van 0,35 punten. Samengesteld sinds 1871: 9,4% per jaar voor aandelen, 4,5% voor 10-jaars obligaties.

Is de productiviteitsparadox voorbij?

Hij komt en gaat. De Amerikaanse productiviteit groeide met 1,5% per jaar in 1973–1995 toen computers zich verspreidden, met 3,1% in 1995–2004, met 1,6% in 2004–2019, en met 2,2% sinds 2019 (tot K3 2026). Nieuwe technologie verschijnt meestal pas na jaren van reorganisatie in de cijfers — zoals eind jaren negentig.

Verdiep je

Hoe de cijfers worden berekend

  • Persoonlijke spaarquote (PSAVERT), reëel bbp (GDPC1) en Amerikaanse bevolking (B230RC0A052NBEA): U.S. Bureau of Economic Analysis, National Income and Product Accounts, opgehaald via FRED, Federal Reserve Bank of St. Louis. Werk van de Amerikaanse overheid, publiek domein.
  • Recessiedata: National Bureau of Economic Research (NBER), Business Cycle Dating Committee, US Business Cycle Expansions and Contractions.
  • Productiviteit (productie per uur, niet-agrarische bedrijfssector, OPHNFB), mediaan gebruikelijk wekelijks loon en het aantal voltijdwerkers in loondienst van 25 jaar en ouder naar opleiding (Current Population Survey), en consumentenprijzen (CPI-U, CPIAUCSL): U.S. Bureau of Labor Statistics, opgehaald via FRED, Federal Reserve Bank of St. Louis. Werk van de Amerikaanse overheid, publiek domein.
  • Brandstofverbruik en mijlen van Amerikaanse motorvoertuigen (tabel 1.8, samengesteld uit Highway Statistics van de Federal Highway Administration) en geleverde motorbenzine (tabel 3.5): U.S. Energy Information Administration, Monthly Energy Review. Bron: U.S. Energy Information Administration (Oct 2026). Werk van de Amerikaanse overheid, publiek domein.
  • Aandelen (de S&P Composite met herbelegde dividenden), de lange rente (het rendement op 10-jaars staatsobligaties vanaf 1953, daarvóór historische rendementen op langlopende obligaties) en Amerikaanse consumentenprijzen sinds 1871: Robert J. Shiller, Online Data, Yale University. Het totaalrendement van de 10-jaars obligatie is door BigCapital berekend uit Shillers rendementen.
  • Effectieve federal funds rate: Board of Governors of the Federal Reserve System, H.15 Selected Interest Rates. Publiek domein.
  • Rendement op 10-jaars staatsobligaties: U.S. Department of the Treasury, Daily Treasury Par Yield Curve Rates. Publiek domein.
  • Spaarparadox: voor elke NBER-recessie sinds 1960 de gemiddelde spaarquote over de maanden van de recessie (na de piek tot en met het dal) min het gemiddelde over de 12 maanden tot aan de piek. Reëel bbp: het laagste kwartaal van het piekkwartaal van de NBER tot het dalkwartaal, ten opzichte van het piekkwartaal. Een wip vereist dat de spaarquote ten minste 0,25 punten stijgt en het reële bbp onder de piek zakt.
  • Productiviteitsparadox: de tijdperken beginnen in 1973, 1995, 2004 en 2019 (vierde kwartalen: de vertraging na de oliecrisis, de internethausse, de afkoeling daarvan, de pandemie) — de grenzen zijn onze keuze; groei is samengesteld van kwartaal tot kwartaal. Stippen: de gemiddelde index van elk kalenderjaar ten opzichte van het jaar ervoor.
  • Jevons-paradox: brandstofverbruik is het aantal mijl per gallon van alle motorvoertuigen op de weg volgens de EIA (alle brandstoffen); benzine is geleverde motorbenzine, duizend vaten per dag × 42 gallon × aantal dagen in het jaar, inclusief bijgemengde ethanol; per persoon: gedeeld door de bevolking halverwege het jaar volgens de BEA. Het basisjaar 1973 is het jaar waarin het brandstofverbruik van het wagenpark het laagst was; de stippellijnen houden de mijlen van 1973 vast (in totaal, of per persoon) en delen door de mijl per gallon van elk jaar.
  • Simpsons paradox: jaargemiddelden van de BLS van het mediane gebruikelijke wekelijkse loon voor voltijdwerkers in loondienst van 25 jaar en ouder, gedeeld door de CPI-U van het jaargemiddelde. Het vergelijkingsjaar, 2012, is het eindjaar met het grootste verschil tussen de totale mediaan en de best geplaatste groep, onder de jaren waarin alle vier de groepen daalden. Voor 2025 is het CPI-U-gemiddelde berekend over de maanden die de BLS publiceerde: voor okt 2025 bestaat geen index.
  • Aandelenpremie: kalenderjaren van december tot december (maandgemiddelden van Shiller); de premie in het gemiddelde jaar is het rekenkundig gemiddelde van het rendement van aandelen min het rendement van obligaties. De grens van Mehra en Prescott (0,35 punten) komt uit hun artikel The Equity Premium: A Puzzle (Journal of Monetary Economics, 1985). De race en het scorebord van 20 jaar gebruiken maandgegevens; periodes overlappen.
  • Obligatiereeks op basis van Shiller, eigen opmerkingen: Nominal total return of a constant 10-year maturity US government bond, Shiller's method: each month a 10-year bond is bought at par at that month's yield, earns one month of coupon and is revalued at the next month's yield with 9 years 11 months left; coupons are reinvested. From April 1953 the yield is the 10-year Treasury constant-maturity rate (GS10, monthly average). Up to 1953-03 Shiller's long-term rate has one value per year from historical sources, placed in January and linearly interpolated between years, so monthly swings and drawdowns before 1953 are understated. The latest month uses Shiller's preliminary yield (Oct GS10 is Oct 2nd value). No taxes, fees or bid-ask costs.
  • Paradox van Gibson: Pearson-correlatie van jaargemiddelden — de lange rente tegen de logaritme van de CPI (het prijsniveau) en tegen de verandering van de CPI ten opzichte van het jaar ervoor (inflatie). Tijdperken: de klassieke goudstandaard tot 1913; 1914–1952; vanaf 1953, wanneer Shillers lange rente het rendement op 10-jaars staatsobligaties wordt.
  • Greenspans raadsel: maandgemiddelden van dagelijkse rentes; de verhogingscyclus is die van de FOMC, 30 juni 2004 tot 29 juni 2006, vergeleken jun 2004 → jul 2006.
  • Shillers opmerkingen over de laatste maanden: Oct price is Oct 2nd close; Sept/Oct CPI estimated; Oct GS10 is Oct 2nd value.
  • Dit is geschiedenis en statistiek, geen voorspelling. Niets hier is beleggingsadvies.

Dit artikel hergebruiken

De tekst en de grafieken mogen vrij worden herpubliceerd, vertaald en bewerkt onder CC BY 4.0: vermeld BigCapital.org als bron, met een link naar deze pagina. Gegevens van andere aanbieders houden hun eigen licentie (zie de bronnen hieronder). Zo vermeld je de bron

Bron: BigCapital.org — “Economische paradoxen”, https://bigcapital.org/nl/articles/economic-paradoxes/

Taal

EnglishBahasa IndonesiaDeutschEspañolFrançaisItalianoNederlandsPolskiPortuguêsTürkçeРусскийУкраїнська日本語한국어简体中文