Słownik · Idee ekonomiczne
Awersja do straty
Awersja do straty to skłonność do odczuwania straty około dwa razy mocniej niż zysku tej samej wielkości, więc ludzie często unikają ryzyka, nawet gdy szanse im sprzyjają.
Inna nazwa: teoria perspektywy, strach przed stratą, krótkowzroczna awersja do straty
S&P 500 z dywidendami. Lata ze stratą: 25%. Okresy dziesięcioletnie: 5%.
Prostymi słowami
Ktoś proponuje ci rzut monetą: orzeł, wygrywasz $110; reszka, tracisz $100. Średnio wyjdziesz na plus, a jednak większość ludzi odmawia. Strata $100 po prostu boli bardziej, niż cieszy wygrana $110. To właśnie awersja do straty.
Psychologowie Daniel Kahneman i Amos Tversky zmierzyli to w latach 70.: dla większości ludzi strata boli około dwa razy bardziej, niż równy zysk cieszy. Włączyli to do teorii perspektywy, za którą Kahneman dostał w 2002 roku Nagrodę Nobla z ekonomii.
Wyjaśnia to wiele zachowań związanych z pieniędzmi: trzymanie przegranych akcji, żeby nie „urealnić straty”, zbyt wczesną sprzedaż wygranych, trzymanie za dużo w gotówce i tak częste sprawdzanie konta, że każdy spadek boli.
Przykład
Zbyt częste sprawdzanie
Awersja do straty kłuje tym mocniej, im częściej patrzysz. Oto jak często akcje USA, czyli S&P 500 z reinwestowanymi dywidendami, pokazywały stratę od 1926 roku, zależnie od tego, jak długo się je trzymało.
- Sprawdzanie co miesiąc: strata w 35% miesięcy.
- Sprawdzanie raz w roku: strata w 25% lat.
- Sprawdzanie raz na dekadę: strata w 5% okresów dziesięcioletnich.
- Okresy dwudziestoletnie zakończone stratą: 0%.
Ta sama inwestycja, bardzo różne odczucia. Ekonomiści nazywają to krótkowzroczną awersją do straty: im częściej patrzysz, tym więcej strat czujesz. (Przed inflacją; przeszłość niczego nie obiecuje.)
Poziom głębiej
Teoria perspektywy (1979) mówi, że ludzie oceniają wyniki jako zyski lub straty względem punktu odniesienia, zwykle tego, co mają teraz albo za ile kupili, a nie względem całego majątku. Straty ważą więcej niż zyski, a ludzie ryzykują, żeby uniknąć pewnej straty, ale unikają ryzyka, gdy zysk jest pewny.
Pokrewne efekty: efekt posiadania (ludzie żądają więcej za kubek, który mają, niż zapłaciliby za ten sam kubek) i efekt dyspozycji (inwestorzy sprzedają wygrane zbyt szybko i trzymają przegrane zbyt długo). Oba biorą się z traktowania strat jako szczególnie bolesnych.
Niektóre nowsze badania znajdują ten efekt niewielki przy małych kwotach albo nieobecny w pewnych sytuacjach, więc siła awersji do straty pozostaje przedmiotem sporu. Ale to, że ludzie przy decyzjach o pieniądzach mocno ważą straty, to jedno z najbardziej znanych odkryć ekonomii behawioralnej.
Jak często akcje USA pokazywały stratę, według okresu trzymania
Odsetek wszystkich okresów trzymania od 1926 roku, po jednym zaczynającym się w każdym miesiącu, które zakończyły się mniejszą sumą pieniędzy niż na początku, przy reinwestowanych dywidendach. Im dłuższy okres trzymania, tym rzadsza strata.
Liczby stojące za wykresem
| Okresy zakończone stratą | |
|---|---|
| 1 miesiąc | 35% |
| 1 rok | 25% |
| 5 lat | 12% |
| 10 lat | 5% |
| 20 lat | 0% |
Dlaczego to ważne
Napędza wiele kosztownych nawyków: sprzedaż w panice po spadku, odmowę rozsądnego ryzyka, trzymanie przegranych zbyt długo.
Pomaga wyjaśnić, dlaczego inwestorzy żądają od akcji wyższego zwrotu niż od bezpiecznych obligacji: akcje często pokazują straty, a straty bolą.
Wykorzystują to marketerzy: „nie przegap” i „stracisz zniżkę” działają lepiej niż ta sama oferta opisana jako zysk.
Częsty błąd
Mit: Unikanie strat to to samo, co ostrożność.
Fakt: Unikanie każdej możliwej straty też kosztuje. Gotówka nigdy nie pokazuje straty na papierze, ale inflacja z roku na rok zmniejsza to, co za nią kupisz. Ta strata jest prawdziwa, tylko cicha.
Pytania, które zadają czytelnicy
Jaki jest przykład awersji do straty?
Odrzucenie rzutu monetą, który płaci $110 za orła i kosztuje $100 za reszkę, choć średnio jest korzystny; albo trzymanie spadającej akcji, bo sprzedaż „zamroziłaby” stratę.
Kto odkrył awersję do straty?
Psychologowie Daniel Kahneman i Amos Tversky w pracy o teorii perspektywy z 1979 roku. Kahneman dostał Nagrodę Nobla z ekonomii w 2002 roku; Tversky zmarł w 1996.
O ile bardziej strata boli niż zysk?
Badania zwykle wskazują około dwa razy: w oszacowaniu Tversky’ego i Kahnemana z 1992 roku strata ważyła około 2,25 raza więcej niż równy zysk. Wyniki różnią się między ludźmi i sytuacjami.
Czytaj więcej w BigCapital
O liczbach
- Liczby na tej stronie są co noc przeliczane z danych; źródła wymieniono na końcu strony.
- S&P Composite price and total return since 1871, and US consumer prices: Robert J. Shiller, Online Data (shillerdata.com); total return with dividends reinvested monthly, calculated by BigCapital.
- Okresy trzymania nakładają się: jeden zaczyna się w każdym miesiącu od 1926 roku, więc ten sam krach liczy się w wielu z nich. Ceny to średnie miesięczne z dziennych zamknięć, z dywidendami reinwestowanymi co miesiąc, przed inflacją.
- Ta strona wyjaśnia pojęcie. To nie jest porada inwestycyjna.