BigCapital beta

Artykuł · Praca i dochody

Wydajność pracy: jak rosła i co ją napędza

Od 1 kw. 1947 produkcja na godzinę pracy w amerykańskim biznesie wzrosła ×5,5 — przeciętnie 2,2% rocznie, ale skokami: 2,7% rocznie w latach 1947–1973, a zaledwie 1,6% w latach 2004–2019. To, co pracownik wytwarzał w godzinę w 1947 roku, zajmuje dziś około 11 min.

Zaktualizowano o dane: 3 kw. 202614 min czytania

Produkcja na godzinę pracy od 1947 roku
×5,5

2,2% rocznie, sektor przedsiębiorstw poza rolnictwem w USA, do 3 kw. 2026

Godzina pracy z roku 1947 zajmuje dziś
11 min

żeby wytworzyć tyle, ile dawała godzina pracy w 1 kw. 1947

Najszybsza epoka: 1995–2004
3,1%

rocznie; najwolniejsza, 1973–1995: 1,5%

Udział wzrostu z nowych pomysłów i metod (TFP), 1947–1973
65%

33% w latach 2004–2019, gdy wzrost zwolnił do 1,6% rocznie

Produkcja na godzinę pracy od 1973
+165%

godzinowe wynagrodzenie po uwzględnieniu inflacji: od +4% do +121%, zależnie od tego, co mierzymy

Czym jest wydajność pracy: kurcząca się godzina

Wydajność pracy to produkcja na godzinę przepracowaną: wszystko, co wytwarza dany sektor, po uwzględnieniu inflacji, podzielone przez liczbę godzin spędzonych na jej wytworzeniu. W USA mierzy ją co kwartał Bureau of Labor Statistics dla sektora przedsiębiorstw poza rolnictwem — czyli większości gospodarki, bez administracji publicznej, organizacji non-profit i gospodarstw rolnych.

Od 1 kw. 1947 ten wskaźnik wzrósł ×5,5. Odwróćmy to, a godzina się kurczy: to, co pracownik wytwarzał w pełną godzinę w 1947 roku, zajmuje dziś około 11 min. W ostatnich czterech kwartałach, do 3 kw. 2026, produkcja na godzinę pracy wzrosła 2,1%.

Minuty potrzebne na wytworzenie tego, co dawała jedna godzina w 1 kw. 1947
1 kw. 194760 mingodzina początkowa
4 kw. 197329 min×2,0 na godzinę
4 kw. 199521 min×2,8 na godzinę
4 kw. 200416 min×3,7 na godzinę
4 kw. 201913 min×4,7 na godzinę
3 kw. 202611 min×5,5 na godzinę
Na początku każdej epoki i w ostatnim kwartale. Produkcja na godzinę pracy, sektor przedsiębiorstw poza rolnictwem, po korekcie sezonowej. Dane: U.S. Bureau of Labor Statistics, Productivity and Costs, pobrane z FRED, Federal Reserve Bank of St. Louis (domena publiczna)

Pięć epok wzrostu

Wydajność nigdy nie rosła w równym tempie. W złotej erze, 1947–1973, produkcja na godzinę pracy rosła 2,7% rocznie i podwajała się w cyklu 26-letnim. Potem przyszło długie spowolnienie: 1,5% rocznie do 1995. Boom komputerów i internetu podniósł ją z powrotem do 3,1% w latach 1995–2004; od 2004 do 2019 spadła znów do 1,6%. Od 2019: 2,2% rocznie do 3 kw. 2026, szybciej niż 1,6% w latach 2004–2019.

Dlaczego komputery tak długo nie było widać w tych liczbach, to słynny paradoks produktywności — ma swój osobny rozdział w Paradoksach ekonomicznych. Tutaj pytanie brzmi, co poruszało liczbami w każdej epoce; następna część rozkłada wzrost na źródła.

Epoka: wzrost roczniePojedyncze lata (mocniejszy błękit = szybciej, czerwień = spadek)Średnia od 1947 roku: 2,2%
Każdy blok obejmuje swoją epokę; jego wysokość to średni roczny wzrost w danej epoce (złożony, od kwartału do kwartału). Pasek: wzrost w każdym roku kalendarzowym, średnia roczna do średniej rocznej. Dane: U.S. Bureau of Labor Statistics, Productivity and Costs, pobrane z FRED, Federal Reserve Bank of St. Louis (domena publiczna)
EpokaLataRocznieW całej epocePodwaja się co
Złota era1 kw. 1947 – 4 kw. 19731947–19732,7%×2,05lat: 26
Spowolnienie4 kw. 1973 – 4 kw. 19951973–19951,5%×1,39lat: 46
Boom IT4 kw. 1995 – 4 kw. 20041995–20043,1%×1,32lat: 23
Drugie spowolnienie4 kw. 2004 – 4 kw. 20192004–20191,6%×1,26lat: 45
Lata 2020.4 kw. 2019 – 3 kw. 20262019–20262,2%×1,16lat: 32

Droga, której nie wybrano

Małe różnice się kumulują. Gdyby produkcja na godzinę utrzymała po 1973 tempo ze złotej ery, wynoszące 2,7% rocznie, byłaby teraz na poziomie ×1,5 w porównaniu z rzeczywistym. Różnica między linią przerywaną a prawdziwą to cena spowolnień.

Produkcja na godzinę pracyW tempie z lat 1947–1973: 2,7% rocznie
Produkcja na godzinę pracy, sektor przedsiębiorstw poza rolnictwem, 1 kw. 1947 = 1. Skala logarytmiczna: równe odstępy oznaczają równe zmiany procentowe. Dane: U.S. Bureau of Labor Statistics, Productivity and Costs, pobrane z FRED, Federal Reserve Bank of St. Louis (domena publiczna)

Co ją napędza: kapitał, umiejętności i pomysły

Ekonomiści dzielą wzrost wydajności na trzy źródła. Pogłębianie kapitału: więcej i lepszego sprzętu, budynków, oprogramowania i badań na każdą godzinę pracy. Struktura siły roboczej: pracownicy z lepszym wykształceniem i doświadczeniem. Oraz całkowita produktywność czynników produkcji (TFP): wszystko pozostałe — nowe technologie i pomysły, lepsze zarządzanie i organizacja, przenoszenie pracy do bardziej wydajnych firm. TFP to to, co zostaje po uwzględnieniu kapitału i umiejętności, więc zbiera też błędy pomiaru.

W złotej erze TFP dała 2,01 z 3,10 p.p. wzrostu rocznie (65%). W latach 1973–1995 spadła do 0,52, w boomie IT wróciła do 1,81, a w latach 2004–2019 zeszła do 0,49; od 2019 daje 1,16. Pogłębianie kapitału wnosiło w poszczególnych epokach od 0,71 do 1,25 p.p. rocznie, umiejętności od 0,19 do 0,31.

Spowolnienia były więc przede wszystkim spowolnieniami TFP: z 1,62 p.p. rocznie, które wzrost stracił między 1947–1973 a 2004–2019, na TFP przypada 94%.

Pogłębianie kapitałuStruktura siły roboczej (umiejętności)Całkowita produktywność czynników produkcji (TFP)
Średni wkład w roczny wzrost produkcji na godzinę pracy, w punktach procentowych (zmiany logarytmiczne w ujęciu rocznym), 2 kw. 1947 – 3 kw. 2026. Sektor przedsiębiorstw łącznie z rolnictwem, więc sumy różnią się nieco od danych dla sektora poza rolnictwem podanych wyżej. Dane: John Fernald, Federal Reserve Bank of San Francisco, kwartalne rachunki wzrostu sektora przedsiębiorstw USA (na podstawie danych BEA i BLS)

Własne szacunki BLS dla prywatnego sektora przedsiębiorstw poza rolnictwem, dostępne w FRED od 1988, pokazują ten sam obraz: TFP dała 1,50 p.p. rocznie w latach 1995–2004 i 0,60 w latach 2004–2019.

Podział w tabeli
EpokaPogłębianie kapitałuStruktura siły roboczejTFPProdukcja na godzinęUdział TFP
Złota era1 kw. 1947 – 4 kw. 19730,900,192,013,1065%
Spowolnienie4 kw. 1973 – 4 kw. 19950,710,310,521,5334%
Boom IT4 kw. 1995 – 4 kw. 20041,250,241,813,3055%
Drugie spowolnienie4 kw. 2004 – 4 kw. 20190,730,250,491,4833%
Lata 2020.4 kw. 2019 – 3 kw. 20260,960,231,162,3549%
Własny podział BLS, od 1988
OkresProdukcja na godzinęPogłębianie kapitałuStruktura siły roboczejTFP
1987–1995*1,560,670,390,49
1995–20043,131,320,261,50
2004–20191,580,690,280,60
2019–20252,230,850,331,03

Prywatny sektor przedsiębiorstw poza rolnictwem, średnie rocznych zmian (procenty i punkty procentowe). BLS podaje każdą wartość z jednym miejscem po przecinku, więc składniki mogą nie sumować się dokładnie. * FRED udostępnia te szeregi od 1988; spowolnienie zaczęło się w 1973. Dane: U.S. Bureau of Labor Statistics, Total Factor Productivity for Major Sectors, pobrane z FRED, Federal Reserve Bank of St. Louis (domena publiczna)

Kto wytwarza najwięcej na godzinę

Porównywanie krajów wymaga wspólnej miary: produkcji wycenionej według parytetów siły nabywczej — tego, co pieniądze kupują lokalnie — podzielonej przez przepracowane godziny. Według niej USA wytworzyły w 2023 roku $84 na godzinę, co dało miejsce 8 wśród 126 krajów z co najmniej 1 mln ludności i danymi o godzinach. Trzy pierwsze to Ireland (189% poziomu USA), Norway i Switzerland. Wynik Irlandii podbijają zyski międzynarodowych korporacji księgowane w tym kraju. W wyniku Norwegii mieści się wydobycie ropy i gazu, które przy niewielu godzinach pracy dają ogromną wartość. Wśród dużych gospodarek, z ludnością powyżej 30 mln, prowadzili: the United States (100%), Germany (99%) i France (93%).

Godziny liczą się tak samo jak produkcja. W 2023 pracownik w kraju: Germany przepracował średnio 1 335 godz., wobec 1 789 w USA, i wytworzył na godzinę mniej więcej tyle samo (99% poziomu USA) — ale na pracownika tylko 74% tego, co w USA. Krótszy rok pracy to wydajność wzięta w wolnym czasie zamiast w dochodzie.

Produkcja na godzinę pracy w 2023 roku
#KrajProdukcja na godzinę% USAGodziny rocznie na pracownika
1Ireland$158189%1 654
2Norway$130156%1 412
3Switzerland$100120%1 529
4Denmark$89106%1 380
5Austria$85102%1 438
6Netherlands$85102%1 439
7Belgium$84101%1 593
8United States$84100%1 789
9Germany$8399%1 335
10Sweden$8197%1 432
11France$7893%1 487
12Australia$7792%1 611
Pozostałe duże gospodarki (spośród 10 największych)
15United Kingdom$6881%1 523
30Japan$4959%1 654
49Russia$3744%2 087
69Brazil$2024%1 994
77China$1821%2 328
86Indonesia$1417%1 958
100India$810%2 383

Realny PKB (od strony produkcji, według łańcuchowych parytetów siły nabywczej, w dolarach amerykańskich z 2021 roku) na godzinę przepracowaną przez wszystkich zaangażowanych w produkcję; kraje z co najmniej 1 mln ludności i danymi o godzinach. Pozycje małych, wyspecjalizowanych gospodarek mocno zależą od cen surowców i sposobu księgowania w firmach. Dane: Penn World Table 11.0 (Feenstra, Inklaar i Timmer, Groningen Growth and Development Centre), CC BY 4.0; wartości obliczył BigCapital

Doganianie USA — i cofanie się

Każdy panel pokazuje produkcję na godzinę pracy w danym kraju jako odsetek poziomu USA w tym samym roku. Z tych 12 krajów w 2023 roku tyle samo na godzinę co USA lub więcej wytwarzało: 2. Są to: the Netherlands i Ireland. Największy skok zanotowała gospodarka: Ireland — z 24% poziomu USA w 1950 do 189%; najbardziej cofnęła się gospodarka: Mexico — ze szczytu 78% w 1981 do 32% w 2023.

Produkcja na godzinę, % poziomu USAUSA = 100
Realny PKB na godzinę pracy według łańcuchowych parytetów siły nabywczej, jako odsetek wartości dla USA z tego samego roku, 1950–2023; linia zaczyna się, gdy pojawiają się dane o godzinach pracy w kraju. Dane: Penn World Table 11.0 (Feenstra, Inklaar i Timmer, Groningen Growth and Development Centre), CC BY 4.0; wartości obliczył BigCapital
Panele w tabeli (USA = 100)
Kraj19501960197019801990200020102023Szczyt
Germany25405167829897991042019
France364665899410194931032019
Netherlands5963751041001081041021172008
United Kingdom575966798310585811052001
Italy2734548486938081951998
Spain2230466669767577812019
Japan1620355166767059791996
South Korea—781429435564662022
Taiwan—14233656746873742005
Canada6779908990898074931984
Ireland2427294455851161892142022
Mexico5465747650444032781981

Czy biedniejsze kraje doganiają?

Teoria ekonomii mówi, że powinny: biedniejszy kraj może kopiować technologie zamiast je wymyślać, a każda nowa maszyna daje więcej tam, gdzie jest ich mało. Wykres punktowy sprawdza to dla 107 krajów z co najmniej 1 mln ludności: produkcja na pracownika w 1970, jako odsetek poziomu USA, względem tempa wzrostu produkcji na pracownika od 1970 do 2023.

Siła przyciągania istnieje, ale nie działa automatycznie. Spośród 56 krajów, które startowały poniżej 25% poziomu USA, 30 rosło szybciej niż USA (1,5% rocznie) i zmniejszyło dystans; 26 jeszcze bardziej zostało w tyle. Najszybsze były China (7,0% rocznie, z 2% poziomu USA), Taiwan (4,5%) i South Korea (4,4%).

Wśród 27 krajów, które startowały powyżej 50% poziomu USA, doganianie było niemal regułą: im większy dystans, tym szybszy wzrost (korelacja −0,75). The United Arab Emirates, Bahrain, Kuwait, Qatar i Saudi Arabia w 1970 roku wyprzedzały USA pod względem produkcji na pracownika, a od tego czasu wytwarzają jej mniej: to eksporterzy ropy, których produkcja podąża za ceną ropy.

Rosły szybciej niż USA (1,5% rocznie)Rosły wolniej
Każdy punkt to kraj; jego wielkość oznacza ludność w 2023. W poziomie: produkcja na pracownika w 1970, % poziomu USA, skala logarytmiczna. W pionie: roczny wzrost produkcji na pracownika, 1970–2023, w stałych cenach krajowych. Linie: USA. Dane: Penn World Table 11.0 (Feenstra, Inklaar i Timmer, Groningen Growth and Development Centre), CC BY 4.0; wartości obliczył BigCapital
Najszybsze i najwolniejsze
Najszybszy wzrost, 1970–2023
Kraj1970, % USARocznie
China2%+7,0%
Taiwan27%+4,5%
South Korea12%+4,4%
Myanmar3%+4,4%
Mali3%+4,4%
Vietnam4%+3,9%
Botswana4%+3,8%
Romania10%+3,7%
Ireland36%+3,5%
Bulgaria16%+3,3%
Najwolniejszy wzrost, 1970–2023
Kraj1970, % USARocznie
Venezuela61%−3,2%
Kuwait658%−3,2%
Saudi Arabia325%−2,5%
United Arab Emirates903%−2,2%
Qatar390%−1,5%
Madagascar6%−1,4%
DR Congo11%−1,2%
Lebanon43%−1,1%
Bahrain131%−1,1%
Oman80%−0,7%

Wydajność i płace

Czy wyższa wydajność podnosi płace? W długim okresie musi — płace wypłaca się z produkcji. Ale to, jak ściśle płace podążały za wydajnością od 1973, jest jedną z najbardziej spornych kwestii w ekonomii, a odpowiedź zależy od wyborów przy pomiarze. Schody zmieniają jeden wybór na raz, od 1973 do 3 kw. 2026.

Wzrost od 1973, po uwzględnieniu inflacji
  1. Produkcja na godzinę pracysektor przedsiębiorstw poza rolnictwem+165%
  2. −44 p.p.udział pracy w dochodzie spadł 17%
  3. Godzinowe wynagrodzenie, wszyscy pracownicypensje + świadczenia, w cenach tego, co wytwarzają firmy+121%
  4. −27 p.p.ceny konsumpcyjne rosły szybciej niż ceny produkcji firm
  5. Godzinowe wynagrodzenie, wszyscy pracownicyw cenach konsumpcyjnych: wskaźnik cen PCE+95%
  6. −43 p.p.CPI rósł szybciej niż wskaźnik cen PCE
  7. Godzinowe wynagrodzenie, wszyscy pracownicyw cenach konsumpcyjnych: CPI+52%
  8. −47 p.p.świadczenia i wynagrodzenia pozostałych pracowników rosły szybciej niż płace pracowników szeregowych
  9. Godzinowe płace, pracownicy szeregowipracownicy produkcyjni i niekierownicze stanowiska, tylko płace, w cenach CPI+4%
Zmiana od średniej z 1973 do 3 kw. 2026. Każdy stopień zmienia jeden wybór przy pomiarze; różnica między dwoma stopniami pokazuje, co się zmieniło. Dane: U.S. Bureau of Labor Statistics, Productivity and Costs, pobrane z FRED, Federal Reserve Bank of St. Louis (domena publiczna) Dane: U.S. Bureau of Economic Analysis, wskaźnik cen PCE, pobrane z FRED, Federal Reserve Bank of St. Louis (domena publiczna)

Produkcja na godzinę pracy wzrosła 165%. Godzinowe wynagrodzenie wszystkich pracowników — pensje plus świadczenia — mierzone w cenach tego, co wytwarzają firmy: wzrosła 121%; różnica to zmiana udziału pracy w dochodzie (−17%), a dlaczego się zmienił, to jedna z otwartych kwestii w Zagadkach ekonomii. Mierzone w tym, co pracownicy kupują, to samo wynagrodzenie: wzrosła 95% według wskaźnika cen PCE i wzrosła 52% według CPI. Godzinowe płace pracowników produkcyjnych i niekierowniczych, bez świadczeń, po uwzględnieniu inflacji CPI: wzrosła 4%.

Każdy stopień odpowiada na inne pytanie. Pierwsze dwa pytają, czy pracownicy jako całość dostają swoją część tego, co wytwarzają; ostatnie — co kupuje zwykła pensja. Wybór wskaźnika cen to nie szczegół: w tych latach CPI rósł szybciej niż wskaźnik PCE, częściowo przez sposób jego konstrukcji — stały koszyk i, przed 1983 rokiem, sposób liczenia cen mieszkań.

Produkcja na godzinę pracyPłace, ceny produkcjiPłace, ceny PCEPłace, ceny CPIPłace szeregowych, CPI
Indeks, średnia z 1973 = 100, dane kwartalne. Wynagrodzenie: godzinowe wynagrodzenie wszystkich pracowników w sektorze przedsiębiorstw poza rolnictwem. Płace: średni godzinowy zarobek pracowników produkcyjnych i niekierowniczych w sektorze prywatnym. Dane: U.S. Bureau of Labor Statistics, Productivity and Costs, pobrane z FRED, Federal Reserve Bank of St. Louis (domena publiczna) Dane: U.S. Bureau of Economic Analysis, wskaźnik cen PCE, pobrane z FRED, Federal Reserve Bank of St. Louis (domena publiczna)

Epoka po epoce płace trzymały rytm wydajności: w dwóch najszybszych epokach, 1995–2004 i 1947–1973, wynagrodzenie w cenach produkcji rosło o 3,0% i 2,6% rocznie; w dwóch najwolniejszych, 2004–2019 i 1973–1995, o 1,1% i 1,2%.

Wzrost rocznie według epok
EpokaProdukcja na godzinęPłace, ceny produkcjiPłace, ceny CPI
Złota era1 kw. 1947 – 4 kw. 19732,7%2,6%2,5%
Spowolnienie4 kw. 1973 – 4 kw. 19951,5%1,2%0,3%
Boom IT4 kw. 1995 – 4 kw. 20043,1%3,0%2,0%
Drugie spowolnienie4 kw. 2004 – 4 kw. 20191,6%1,1%0,7%
Lata 2020.4 kw. 2019 – 3 kw. 20262,2%1,3%1,1%

Pytania, które zadają ludzie

Czym jest wydajność pracy?

Produkcja na godzinę przepracowaną: realna wartość tego, co wytworzono, podzielona przez czas, który to zajęło. W USA BLS mierzy ją co kwartał dla sektora przedsiębiorstw poza rolnictwem; od 1 kw. 1947 wzrosła ×5,5 — 2,2% rocznie — a w ostatnich czterech kwartałach, do 3 kw. 2026, wzrosła 2,1%.

Dlaczego wzrost wydajności zwolnił?

Głównie dlatego, że zwolniła całkowita produktywność czynników produkcji — nowa technologia, pomysły i lepsza organizacja: dała 2,01 p.p. rocznie w latach 1947–1973 i 0,49 w latach 2004–2019, a kapitał na godzinę pracy dał 0,90 i 0,73. Dlaczego TFP zwolniła, wciąż się spiera: mniej przełomowych wynalazków, wolniejsze rozchodzenie się technologii od firm przodujących do reszty oraz produkcja, której statystyki nie potrafią zmierzyć, jak darmowe usługi cyfrowe.

Co zwiększa wydajność?

Według zwykłego rachunku trzy rzeczy: więcej kapitału na godzinę pracy — sprzęt, oprogramowanie, badania — który dał średnio 0,86 p.p. rocznie od 2 kw. 1947 do 3 kw. 2026; lepiej wykształcona i doświadczona siła robocza, 0,24; oraz całkowita produktywność czynników produkcji, 1,22 — największa część, 52% z ogółu 2,32.

Który kraj ma najwyższą wydajność?

Na godzinę pracy w 2023 roku: Ireland ($158 na godzinę), Norway ($130) i Switzerland ($100) prowadziły wśród krajów z co najmniej 1 mln ludności; USA wytworzyły $84, co dało miejsce 8 z 126. Wśród gospodarek z ludnością powyżej 30 mln prowadzili: the United States (100%), Germany (99%) i France (93%).

Czy wydajność podnosi płace?

W długich okresach tak: epoki szybkiego wzrostu wydajności były też epokami szybkiego wzrostu płac. Od 1973 produkcja na godzinę pracy wzrosła 165%, a godzinowe wynagrodzenie wszystkich pracowników wzrosła 121% w cenach tego, co wytwarzają. Godzinowe płace pracowników szeregowych wypadły znacznie gorzej: po uwzględnieniu inflacji CPI wzrosła 4%, z powodu różnic na schodach powyżej: udziału pracy w dochodzie, cen konsumpcyjnych wobec cen produkcji oraz płac wobec łącznego wynagrodzenia.

Zgłębij temat

Jak obliczane są liczby

  • Produkcja na godzinę pracy, godzinowe wynagrodzenie i deflator cen produkcji sektora przedsiębiorstw poza rolnictwem oraz średnie godzinowe zarobki pracowników produkcyjnych i niekierowniczych: U.S. Bureau of Labor Statistics (szeregi OPHNFB, COMPNFB, IPDNBS, AHETPI); ceny konsumpcyjne: BLS CPI-U (CPIAUCSL) i wskaźnik cen PCE z BEA (PCEPI); wszystko pobrane z FRED, Federal Reserve Bank of St. Louis. Dzieła rządu USA, domena publiczna.
  • Podział wzrostu na kapitał, strukturę siły roboczej i TFP: John G. Fernald, „A Quarterly, Utilization-Adjusted Series on Total Factor Productivity”, FRBSF Working Paper 2012-19, Federal Reserve Bank of San Francisco (plik z November 06, 2026); sektor przedsiębiorstw, na podstawie danych BEA i BLS; powielone z podaniem źródła: Federal Reserve Bank of San Francisco. Własny podział BLS (prywatny sektor przedsiębiorstw poza rolnictwem, od 1988): szeregi MPU4910063, MPU4910153, MPU4910183 i MPU4910013, przez FRED.
  • Kraje: Penn World Table 11.0, Groningen Growth and Development Centre, licencja CC BY 4.0. Prosimy o cytowanie: Feenstra, Robert C., Robert Inklaar and Marcel P. Timmer (2015), "The Next Generation of the Penn World Table" American Economic Review, 105(10), 3150-3182, available for download at www.ggdc.net/pwt. Wartości obliczył BigCapital.
  • Epoki biegną między kwartałami 1 kw. 1947, 4 kw. 1973, 4 kw. 1995, 4 kw. 2004, 4 kw. 2019 i 3 kw. 2026, najnowszym (ten sam podział co w Paradoksach ekonomicznych); wzrost roczny jest złożony między tymi kwartałami. Pojedyncze lata porównują średnie roczne; rok w toku jest pominięty.
  • Wkłady: pogłębianie kapitału = udział kapitału w dochodzie × wzrost nakładu kapitału na godzinę; struktura siły roboczej = udział pracy × wzrost struktury siły roboczej; TFP = wzrost produkcji minus oba nakłady. Średnie kwartalnych zmian logarytmicznych w ujęciu rocznym, więc trzy składniki dokładnie sumują się do wzrostu produkcji na godzinę pracy.
  • Kraje: produkcja na godzinę = realny PKB od strony produkcji według łańcuchowych PPP (rgdpo) ÷ (liczba zatrudnionych × średnia roczna liczba godzin); produkcja na pracownika = rgdpo ÷ liczba zatrudnionych; jej wzrost liczy się z realnego PKB w stałych cenach krajowych (rgdpna). Ranking i wykres punktowy obejmują kraje z co najmniej 1 mln ludności w 2023.
  • Płace: indeksy ze średnią z 1973 = 100; miesięczne ceny i zarobki uśredniono do kwartałów. Wynagrodzenie w cenach produkcji = godzinowe wynagrodzenie ÷ deflator cen produkcji sektora przedsiębiorstw poza rolnictwem; jego stosunek do produkcji na godzinę pracy to udział pracy w dochodzie (sprawdzony z szeregiem udziału pracy BLS). Kwartały z brakiem jednego miesiąca w szeregu miesięcznym uśredniono z pozostałych dwóch: 4 kw. 2025. BLS nie opublikował CPI za paź 2025.
  • Historia, nie prognoza. Nic tu nie jest poradą inwestycyjną.

Wykorzystaj ten artykuł

Tekst i wykresy można swobodnie publikować ponownie, tłumaczyć i adaptować na licencji CC BY 4.0: podaj BigCapital.org z linkiem do tej strony. Dane od innych dostawców zachowują własną licencję (zobacz źródła poniżej). Jak podać autora

Źródło: BigCapital.org — „Wydajność pracy”, https://bigcapital.org/pl/articles/labor-productivity/

Język

EnglishBahasa IndonesiaDeutschEspañolFrançaisItalianoNederlandsPolskiPortuguêsTürkçeРусскийУкраїнська日本語한국어简体中文